Köyün en güzel ve iyi öküzlerine sahip olan Hasan’ın öküzlerinden biri ölür.
O yıl işleri ters gidince ölen öküzünün yerine ikinci öküzü alamamıştır.
Tek öküzle, kışın hayvanlara yedirilmek için biçilen otları köye, biçilen ekinleri harman yerine nasıl taşıyacağını, harmanı nasıl kaldıracağını kara kara düşünmeye başlar.
Öte taraftan komşusu Muhdet’in de 2 öküzü vardır.
İki öküzüyle işlerini çevirmeye çalışır.
Bir gün Hasan’ın kapısını çalarak “ Hasan, senin öküzün öldü. Benim 2 öküzüm de çalışacak durumda. Her gün işten geldiğimde öküzlerimden birini alarak öküzüne eş edip otunu ekinini taşıyıp harmanda saplarını döveceksin.”
Hasan, “ Olur mu komşu senin de iki öküzün var. Sen işten geldikten sonra aynı öküzlerden birini arabaya koşarsam öküzlerini çok yormuş olurum” der .
Muhdet, “ Biz komşuyuz. Komşu demek kardeş demektir. Ben de kardeşin olarak elimden geldiğince bu sıkıntılı zamanında sana yardım etmek istiyorum. Öküzlerimi kullanmamak için bahane istemiyorum” der.
Muhdet her gün öküzlerden birisini Hasan’ın kapısına kadar getirir.
Komşusu Muhdet’in yardımıyla o yıl otunu taşır,harmanını döver.
Aradan yıllar geçer. Hem Muhdet hem de Hasan hakkın rahmetine kavuşur.
Yıllar sonra Zeki, komşusu Bünyamin’in İstanbul Arnavutköy’e kurbanlık getirdiğini öğrenir. Arnavutköy hayvan pazarına gider. Kiraladıkları ahırın hiç de sağlıklı olmadığını görür. Yağan yağmur suları zemine akıyor. Çobanların yatacağı kuru yer bile yok.
Bünyamin’e kardeşi Hacı ile birlikte evlerine gidip dinlenmesini, kendisinin bu gece hayvanların başında bekleyeceğini söyler.
Bünyamin bu teklifi kabul etmez.
Zeki hayvan pazarından ayrılır, evine gider.
Eşinden yatak, yorgan, kap- kacak, yiyecek içecek hazırlamasını ister.
Elindeki minibüsün koltuklarını söker, yatak, yorgan, kap- kacak ve bir piknik tüpünü minibüse koyar, hayvan pazarına gelir.
Hayvanlarını satıncaya kadar minibüsün hizmetlerinde olduğunu, minibüsü kendi malları gibi kullanabileceklerini söyler.
Bünyamin’in arkadaşı Fatih, “ Abi, Kurban Bayramı’na daha 45 gün var. Bu araba ve eşyalar için ne kadar kira ödeyeceğiz?” diye sorunca;
“ Fatih bu arabanın ve eşyaların kirasını, Bünyamin’in babası 40 yıl önce ödedi. Bana hiçbir şey ödemeyeceksiniz. 40 yıl önce babamın bir öküzü ölmüştü. Bünyamin’in babası her gün bir öküzünü kapıya kadar getirerek babamın o yıl otunu, ekinini taşımasını ve harmanını kaldırmasını sağladı.”
40 yıl önce yapılan bir iyilik unutulmamış, o yılları yaşayan çocuğun hafızasında unutulmaz bir anı oluşturmuş, tarih tekerrür etmiş, bir iyilik daha karşılığını bulmuş oluyordu.
Not: Olayda adı geçen Hasan, babam: Zeki ise kardeşimdir.
Kalın sağlıcakla.
