27 Temmuz, evliliğimizin 50. yıldönümü.
Öğretmenliğimin 2. yılıydı. Soma’da öğretmenlik yapıyordum. Bir gün babamdan bir mektup geldi. Mektupta, beni köyden Sadık Dede’nin torunu Muhtar Ahmet’in kızı Cahide ile evlendirmek istedikleri yazılıydı.
O zamanlar anne babalar oğulları için uygun gördükleri kızı takip eder, sorar soruşturur, çaktırmadan doğru cevap alabilecekleri kişilerden gerekli bilgileri alır, karar verdikten sonra kız istemeye giderlerdi.
Sokaktan bulunup sokakta kaybedilen aşklara pek rastlanmazdı o yıllarda.
Kız tarafı ise damat adayını araştırır kendilerine uygun görürlerse epeyce nazlandıktan sonra kızlarını verirdi. Eğer bir kız için söz kesilmiş, kız verilmiş ya da nişan yapılmış ise herkes o kızın namusuna halel getirecek her türlü davranıştan kaçınırdı.
O zamanlar, anne ve babamın kararına karşı çıkma şansım yoktu.
Anne ve babanın uygun görüp aldığı gelin adayını reddetmek mümkün değildi.
Böyle bir şey büyük bir skandal olarak nitelendirilip namus meselesi haline getirilebilirdi.
Beğensem de beğenmesem de kabul etmekten başka çarem yoktu.
İyi ki kabul etmişim.
Kız isteme öyküsü şöyle cereyan etmişti.
Annem, komşumuzun torunu olan gelin adayını beğenerek bana istemeyi düşünür ama iyice tanımadan istemeye gitmez. Önce yanlarında çalışan Aziz ismindeki delikanlıya gelin adayının özelliklerini uygun şekilde sorar. Aziz ise niçin sorulduğunu anlamadan gelin adayıyla ilgili her şeyi anlattıktan sonra eve gider müstakbel kayınvalideme, annemin Cahide’yi sorduğunu kendisinin de verdiği cevapları söyler.
Müstakbel kayınvalidem “ Allah Allah! Kıymet neden benim kızımı sorar ki?” der.
Birkaç gün sonra TCDD’de çalışan dayım yıllık izne ayrılınca kızı istemeye giderler. İlk istemede kız verme âdeti olmadığından olumsuz cevap almalarına rağmen yılmazlar 5-6 defa arka arkaya kızı istemeye giderler. Kayınvalidem kızını verme taraftarı değildir.
Merhum müstakbel kayınpederim, 6 yıl okuduğum Kars Kâzım Karabekir İlköğretmen Okulu’na gider. Okul müdürü ve öğretmenlerden beni sorar.
Tüm öğretmenler hakkımda olumlu görüş belirtir.
Köye dönen Kayınpederim, eşinin ‘olmaz’ demesine aldırmadan kızının benimle evlenmesine razı olur. Nişan yapılır.
Dayım ilk yıllar eşime, “ Tüm iznimi seni istemek için kullandım” diye sitem ederdi.
Derken 27 Temmuz 1973 tarihinde düğünümüz oldu. Köyde bir ay kaldıktan sonra eşimle birlikte görev yerim olan Soma Çerkez Hamidiye Köyü’ne geldik.
Arkaya dönüp baktığımda acı tatlı elli yılı arkamızda bırakmışız.
Bu sürede 3 çocuğumuz, 5 torunumuz oldu. Çocuklarımın üçü de üniversiteyi uzatmadan okudular, üçünün de güzel birer işi var.
Elli yıl evli kalmamızda eşimin fedakârlıklarının büyük etkisi oldu. Hep sevecen davrandı. Bana karşı sesini yükselttiğini hatırlamıyorum. Ben ara sıra parlarım. Parladığım anda cevap vermez, sesimi duymazdan gelirdi.3-5 saniye içinde parlamam geçer sesimi yükselttiğime pişman olurdum.
Evlenirken sevip sevmediğim, isteyip istemediğim sorulmayan eşimi çok sevdim ama en büyük hatalarımdan biri olarak kabul ettiğim ve gençlığımde yüksek sesle “ Seni seviyorum” diyemedim. Bu benim en büyük eksikliğimdir veya yetiştirilme tarzımıza bağlıydı.
Eşimin beni sevip sevmediğine gelince hiç mi hiç sormadım. Belki küçük yaşta anne ve babasından koparıp Türkiye’nin diğer ucuna getirdiğim için böyle bir soru sormanın anlamsızlığını anladım. Her halde beni sevmiştir ki elli yıldır bir yastığa baş koymuşuz.
Şimdiki 3-5 ayda biten evlilikler bakıyorum da kendimi çok şanslı sayıyorum.
Yuvayı yapan dişi kuşlar, evliliklerin devam etmesinin de en büyük mimarıdır.
Hz Ömer’in (r.a) “ Eşiniz kızgın iken siz sakin olun. Biriniz ateş iken, diğeriniz su olmalı” sözünü en iyi uygulayanlardan birisi eşim oldu. Kendisine bunca yıl bana tahammül ettiği ve bunu bana hissettirmediği için teşekkür ediyorum.
Kalın sağlıcakla.
